من بدبختانه رقص بلد نیستم و از این جهت همیشه متاسف می مونم. ما مردم جهان در هر جایی که باشیم بسته به فرهنگ و سنن خاص خودمون رقص های خاص منطقه و فرهنگمون رو داریم مثل زبان مخصوص و لباس مخصوص و غذای مخصوص ولی بنده معتقدم که رقص زبان بدنه ،گاهی می تونه قصه بگه. می تونه آواز بخونه، می تونه گریه کنه و یا حتی بخنده.

ایران که بودم یادمه یک روز  از یه آخونده شنیدم که میگفت واسه اونایی که میرقصند خیلی متاسفم

میگفت چقدر آدم باید بدبخت باشه که برفصه و جلب توجه کنه ... شاید هم گاهی واسه نون درآوردنه که دیگه بدتر

البته ایشون هرگز به ذهنش نمیرسید که ممکنه انسانهای بسیاری واسه ایشون و نوع نگاهشون به مسائل متاسف باشند ولی دیگه دیگه .

به نظر من تاسف برای هنری که انسانها در طی قرنها به اون تکامل دادن مثل تاسف برای زبانیه که باهاش حرف می زنیم.

بقیه شم بعدا میگم