آدمهاي ساده را دوست دارم.همان ها که بدي هيچ کس را باور ندارند. همان ها که براي همه لبخند دارند. همان ها که هميشه هستند، براي همه هستند. آدمهاي ساده رابايد مثل يک تابلوي نقاشي ساعتها تماشا کرد؛عمرشان کوتاه است.بس که هر کسي از راه مي رسد يا ازشان سوءاستفاده مي کند يا زمينشان ميزند يا درس ساده نبودن بهشان مي دهد.آدم هاي ساده را دوست دارم.بوي ناب “آدم” مي دهن
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم اردیبهشت ۱۳۹۰ ساعت 10:19 توسط امیر امامی
|